zaterdag 30 september 2017

Gelovige- belijder van een geloof



Wow, vandaag is er toch iets gebeurd.
Ik ben inmiddels al een geruime tijd in de Bijbel aan het lezen. Van begin tot eind. Ik ben nu bezig in het eerste boek van het Nieuwe testament, Matthew.
Ik wissel de Bijbel af met andere boeken, soms spiritueel, maar ook niet zulke spirituele romans en thrillers;)
Op het moment lees ik The year of living biblically van AJ Jacobs. Echt een geweldig boek! Humor, een zoektocht waar ik me in kan vinden, antwoorden en een enorme baard(voor AJ Jacobs dan hè)Voor zijn jaar volgens de Bijbel was de schrijver agnostisch. Ik denk dat ik dat stadium al voorbij was toen ik aan zijn boek begon. Maar sceptisch was ik echt nog wel. En sceptisch wellicht niet zozeer over het geloof zelf. Meer in hoe het geloof toe te passen.

Neem bijvoorbeeld bidden. Ik doe het, maar het blijft onnatuurlijk aanvoelen. AJ Jacobs bidt in het begin van zijn jaar met behulp van psalmen en voorgeschreven gebeden uit de Bijbel. Maar dat kan ik echt niet. Dat zou te ver van mijzelf weg staan, ik denk dat je moet bidden vanuit je hart.. Hier in Ghana kan men heel lang bidden, ook in tongues(een eigen taal waarin je bidt, deze taal dient tot je te komen via de Heilige geest) Maar dat lange bidden is het ook niet voor mij... Wanneer ik klaar ben ben ik klaar en ik denk dat God niet perse om een lang verhaal verlegen zit....

Dus tijdens mijn gebed heb ik het over de dingen waar ik dankbaar voor ben. Vraag ik om voorspoed voor degenen die ik lief heb en die het nodig hebben, maar iets voor mezelf vragen vind ik lastig. Ik vraag soms wel of God me de juiste weg kan wijzen.

Ik woon in een zeer religieus land. Geloven doet men hier, want zo is het. Kinderen leren hoe het hoort van hun ouders, op school en voor de Ghanezen(uitzonderingen daargelaten) is het iets natuurlijks. Mensen zeggen 'God bless you' waar ik bedankt zou zeggen. In plaats van 'Het gaat goed' zeggen de mensen hier 'Dankzij God gaat het goed' Mensen vragen iets uit naam van God en men bidt heel makkelijk voor dingen waarvan ik denk dat kan je toch niet met goed fatsoen aan God vragen. Daar moet je gewoon zelf hard voor werken. Dus misschien kan je om voorspoed in je werk vragen zodat je die telefoon, computer, auto enzovoort kan aanschaffen....
En alhoewel ik al een poos serieus bid, ik me serieus afvraag of de doctrine van de kerk waar ik al sinds jaar en dag heen ga nog bij me past en ik het heerlijk vind om naar Chris Tomlin en the Casting Crowns te luisteren. Ook al zeg ik al een poos dingen als 'We thank God', zowel in het Twi als in het Engels. En ook in het Nederlands schrijf ik regelmatig dat ik voor iemand ga bidden, wat ik dan ook doe.
Maar dan nog steeds.... wist ik het niet echt zeker.... of ik mijzelf een gelovige wou en vooral mag noemen.
Maar sinds vanmiddag, ik besefte het pas wat later, ben ik in mijn eigen ogen, geloof ik, een gelovige. Een bijzonder besef.
Mijn beste vriend sinds jaar en dag had geweldig nieuws. Ik was blij voor hem en sprak dat uit en geheel natuurlijk kwam er achteraan(in mijn moerstaal), ik zal bidden voor een goede afloop.

Wow, ik ben een gelovige.....

Er moet me nog iets van het hart ook al zou dit een mooi moment zijn om dit blog te eindigen...

Een goede, zeer gelovige vriend stelde laatst dat het wel verrekte lang heeft geduurd voor ik tot het geloof ben gekomen. Hij is behoorlijk stellig en onbuigzaam op het gebied van geloof.
Ik denk niet dat er iets mis is met geloven omdat het je met de paplepel is ingegoten. Zeer zeker niet!
Maar ik ben blij dat het geloof op een andere wijze tot mij is gekomen. Enerzijds veel bewuster, maar ook juist vanuit mijn hart.

woensdag 14 juni 2017

7 jaar and counting.....

 

Tijd is een vreemd iets.... Het is een gevoel, in ieder geval sinds ik in Ghana woon. In Nederland leefde ik net als de meeste mensen echt op de agenda. Hier moet ik in verband met boekingen natuurlijk wel de datum in de gaten houden maar het is toch anders.

Soms gaan de dagen traag in elkaar over maar voor je het weet zit je alweer in de volgende maand. En zo besefte ik me vandaag dat ik alweer 7 jaar in Ghana woon. Wanneer ik het zo schrijf klinkt 7 jaar niet echt lang. Wanneer ik eraan denk wat er allemaal gebeurd is in die zeven jaren denk ik pffff was toch best lang. En wanneer ik eraan denk om het allemaal op te schrijven....... Een soap serie is er niks bij....
Vooral wanneer je je blog niet bijhoudt..... dan lijkt het nog erger...

Dan maar in brokjes verdelen...

Het werk.... Na een paar magere jaren(economische crisis en ebola een nare ziekte die nooit in Ghana was....) gaat het gelukkig weer beter met het toerisme in Ghana. Zo ook met Moon&Star. Inmiddels vind je ons ook op Booking.com en we hebben al boekingen tot het einde van het jaar. Heerlijk, geeft rust!
De afgelopen jaren waren ook qua werk echt niet altijd gemakkelijk, hormonen en persoonlijke problemen hadden hun weerslag op de kwaliteit van mijn werk. Lastig om mee te dealen... Ben geloof ik ook maar een mens en herkenning en erkenning is een stap. We zijn gelukkig weer in betere tijden.
Inmiddels zijn we ook aan het renoveren en zijn alle kamers sinds gisteren betegeld. En is er natuurlijk nog steeds veel werk aan de winkel.

De kids.....

Lucy en Tetey... inmiddels 14 maanden en bijna 3... Ze doen het geweldig, ze zijn een handvol, maar ook zo lief.... Lucy babbelt en stapt erop los en mist haar broer wanneer die naar school gaat. Tetey is 3 weken geleden officieel begonnen met school. Wat een manneke in zijn uniformpje. Morgen ga ik naar de eerste PTA(parent teacher association) meeting. Weer een nieuwe fase in ons leven, maar deze fase gaat nog een poos duren.. Naast Tetey en Lucy is daar Adwoa, ons buurmeisje. Ze is in vele opzichten de grote zus in huis, ze is 12. Slapen doet ze thuis, maar verder is ze een gedeelte van het gezin.

Leuk bedacht.... het schrijven in blokjes verdelen... Het is nu tijd voor het 'ik' gedeelte vrees ik.....
Wat heeft 7 jaar Ghana met mij gedaan... En wat is er allemaal gebeurd?

Het één en ander is natuurlijk al bekend. Gelukkig maar want wanneer ik het allemaal probeer te bedenken klinkt 'Goede tijden' als rustig...

Bedenk me net dat het al zo lang geleden is dat ik een blog heb geschreven én gepubliceerd heb dat het wellicht voor het eerst is dat ik iets over de kids heb geschreven....
Het leven in Ghana heeft me 2 geweldige kinderen gegeven. De papa en ik zijn na wat roerige jaren niet meer bij elkaar. Maar de kinderen spreken hem bijna elke dag en ze zien hem om de paar maanden. Inmiddels is de breuk geaccepteerd door alle partijen en kunnen we weer door 1 deur en willen we beiden gewoon het beste voor onze lieve kids.
Zoals gezegd heb ik enorm veel last van hormonen(ik heb ooit al een blog over hormonen geschreven...) gehad. De zwangerschapshormonen waren echt nog zoveel erger dan de-eens-per-maand variant. Ik ben de afgelopen 3 jaar mijzelf niet geweest...

Sinds november afgelopen jaar werk ik met au pairs en tot nog toe ben ik echt met mijn neus in de boter gevallen. Wonen en werken op dezelfde plek valt al niet echt mee, maar met kleine kinderen is het soms bijna niet te doen. En dankzij de geweldige dames nu wel!
Er was ruimte voor Pat om eens ziek te zijn! Er werd voor de kinderen en de zaak gezorgd. Er was iemand die Lucy een paar nachten heeft genomen zodat ze na 9 maanden van de borstvoeding af kon.
En sindsdien ben ik omhoog gekrabbeld uit het zeer diepe hormonen dal.

Een aantal maanden later kwam daar een heel spirituele au pair, die geweldig voor de kids zorgt, en iets daarna een inmiddels hele dierbare vriendin. Veel mooie gesprekken en voor mij de stimulans om eindelijk weer eens verder te gaan met mijn eigen ontwikkeling. Want ja.... de mens Pat is er ook!!

En hoe ben ik bezig om me te ontwikkelen..... Ik woon in een zeer gelovig land en ga al jaren met enige regelmaat naar de kerk. Heb veel gelovige vrienden en ik.... Ik weet dat ik iets geloof, maar wat precies.... Een goede vraag. Ben ooit begonnen in de Bijbel te lezen maar bij Exodus de moed al opgegeven...
Maar nu heb ik een leesmaatje, we praten wat af over de Bijbel. Zijn soms net “Barend en Van Dorp” maar dan over de Bijbel. Je zou ons soms moeten horen:). En we stellen beiden onze vragen binnen ons netwerk.
Bij onze Ghaneze vrienden en kennissen, die soms heel sceptisch zijn.... Want je kan toch niet 'zomaar' de Bijbel gaan lezen zonder begeleiding. En wanneer we dan proberen uit te leggen dat het zeker niet zomaar is én dat we graag en veel informatie willen vanuit alle invalshoeken.... dan is het meestal ok.
Maar ook bij onze Westerse vrienden, kennissen leggen we vragen neer. Erg leuk en interessant. Voor de Bijbel kenners ik ben inmiddels bij Isaiah aanbeland. En tot nog toe waren veel boeken een worsteling, maar Ecclesiastes was echt geweldig. Ik kijk uit naar het Nieuwe Testament en probeer vele vragen tot die tijd te bewaren.... Eerst maar eens lezen en dan erover vragen... De trinity, waarom moeten we tot God komen via Jezus, hoezo gestorven aan het kruis voor ónze zonden?

Natuurlijk gaat het niet alleen over de Bijbel en geloof en kinderen. Daarnaast geniet ik van het werk, van mijn medewerkers, de gasten, het dorp en mijn famile en vrienden, oude en nieuwe.
Voor het eerst in 3 jaar kan ik zeggen dat het leven goed is, op alle vlakken!! En ja.... het is nooit saai hier:)....




vrijdag 13 november 2015

Moon&Star Guesthouse for Florence; Hoe het begon.....


Juli 2015

Hoe het allemaal begon, tenminste voor Asabere en mij..... Asabere is naast mede eigenaar van Moon&Star ook leraar en guidance counselor. Hij vertelde me over Forence die net als wij in Banko woont.

Hij maakte zich zorgen over haar geestelijke welzijn. Je kan namelijk erg goed zien dat er iets niet in orde is.

En Florence wordt ouder en wordt daardoor zelfbewuster en klasgenootjes wreder.... Zo gaat dat ook hier in Ghana helaas.
Asabere is met Florence gaan praten en het is inderdaad zwaar voor haar. Daarna is hij met haar moeder gaan praten die vertelde dat ze steeds vaker (drift)buien heeft.
Haar klasse leraar zei dat ze goed presteerde tot een half jaar geleden. Florence is meer in zichzelf gekeerd, trekt zich terug en gedraagt zich steeds vaker “vreemd”. Aan haar schoolresultaten zie je duidelijk dat ze achteruitgaat.

We waren gegrepen door het verhaal en besloten om te gaan kijken wat we kunnen doen voor Florence. Sinds die tijd heeft Florence op regelmatige basis gesprekken met Asabere die ze steeds meer als vertrouwenspersoon gaat zien.

Dit laatste is een goede ontwikkeling, praten over gevoelens etc is in Ghana zeker niet “normaal” en al helemaal niet voor een kind met een volwassene.

Ondertussen heb ik contact gezocht met een Nederlandse co-assistent en verpleegkundigen.

We hebben Florence en haar moeder uitgenodigd om uit te vinden wat er precies aan de hand is. En ik kon de vragen stellen die de co assistent en de verpleegkundigen beantwoord wilden hebben. We zijn ook achter haar medisch dossier aangegaan.

De eerste stap die gezet dient te worden is duidelijk... Een nieuwe MRI scan laten maken. Dat de dingen die simpel lijken niet altijd even simpel zijn wordt duidelijk in het vervolg van dit verhaal.....


Volg Florence via

www.moonandstarguesthouse.com (Engels en Nederlands),
https://web.facebook.com/Over-grenzen-voor-Ghana-210963322357582/(Nederlands), https://web.facebook.com/moonandstarguesthouse/ (Engels) en http://www.moonandstarguesthouse.blogspot.com/ (Nederlands)

kan je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rond Florence. Wij vragen naast donaties ook of jullie dit verhaal zoveel mogelijk willen delen. Heb je opmerkingen,vragen, ideeën of kan je Florence helpen, neem contact met ons op door een mail te sturen naar moonandstarguesthouse@hotmail.com graag ovv Florence.

Wil je ons helpen??

Doneren kan op rekeningnummer NL88 INGB 0006 7496 36 ten name van Patricia Zoer ovv Florence.

Wil je je donatie van de belasting kunnen aftrekken dan kan het ook via stichting “Over grenzen voor Ghana” NL25 INGB 0004 8620 83 ovv operatie Florence.

Ontzettend bedankt!!


zaterdag 31 oktober 2015


Moon&Star Guesthouse for Florence

Dit is Florence. We willen je heel graag het verhaal vertellen dat achter Florence schuilgaat. Waarom??
Omdat Florence een mens is en ieder mens zou gehoord moeten worden?
Omdat Forence’s verhaal bijzonder is.
Omdat ze het liefst geen bijzonder verhaal zou willen hebben..
Omdat Florence erg veel pijn heeft. Omdat we Florence willen helpen, maar dat niet alleen kunnen.
Omdat Florence al heel lang wacht op hulp.
Omdat we hopen dat Florence jouw hulp gaat krijgen!

Florence komt uit het dorpje Banko. Ze is een meisje van 11 en zit in de 6e klas van de basisschool. Florence is geboren met een hersentumor. Toen ze 3 jaar was is ze geopereerd, ze hebben een stukje van haar schedel weggehaald om de druk te verlichten. Ze heeft veel klachten aan haar rechteroog dat behoorlijk in de verdrukking zit. Ze ziet er niks mee en heeft geen ooglid waardoor het oog meestal ontstoken is.

In 2011 heeft Florence’s moeder haar in Accra(Korle Bu ziekenhuis) laten onderzoeken. Daar zeiden de artsen dat ze 2 operaties nodig heeft, 1 om de tumor te verwijderen en 1 om een ooglid te maken. Helaas konden die operaties niet in Ghana plaatsvinden. Sindsdien is er niks meer gebeurd omdat de familie het geld niet heeft.

Wij, Asabere en Patricia(de eigenaars van Moon and Star Guesthouse) trekken ons het lot van Florence aan en willen een manier vinden om haar te helpen.

Via www.moonandstarguesthouse.com (Engels en Nederlands), https://web.facebook.com/Over-grenzen-voor-Ghana-210963322357582/(Nederlands), https://web.facebook.com/moonandstarguesthouse/ (Engels) en http://www.moonandstarguesthouse.blogspot.com/ (Nederlands) kan je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rond Florence.

Wij vragen naast donaties ook of jullie dit verhaal zoveel mogelijk willen delen. Heb je opmerkingen,vragen, ideeën of kan je Florence helpen, neem contact met ons op door een mail te sturen naar moonandstarguesthouse@hotmail.com graag ovv Florence.

Doneren kan op rekeningnummer NL88 INGB 0006 7496 36 ten name van Patricia Zoer ovv Florence. Ontzettend bedankt!! Alle beetjes helpen…..

maandag 22 juli 2013

Tot rust komen.......................

Tot jezelf komen in een wereld zonder moderne communicatie?! Toen ik 3 jaar geleden naar Ghana verhuisde was dat de eerste keer in mijn leven dat ik internet op mijn telefoon had. Ik besef dat dit vreemd klinkt, van de Westerse wereld naar Africa en daar wel constant online kunnen zijn. Sinds vorig jaar bezit ik zelfs een slimme telefoon en sindsdien zijn de whats appjes en facebook sessies niet van de lucht. Nou valt het internet(en de stroom) regelmatig uit, maar er zijn nog vele andere (niet digitale) dingen te doen, ook zit ik nog steeds niet aan mijn telefoon vastgelijmd;) Werken moet ook nog gebeuren, koffie drinken met mijn collega, de laptop is er. Af en toe is mijn vriend er, gasten om mee te kletsen en te verzorgen en dan aan het einde van de dag genieten van de rust of van leuk gezelschap met een koud biertje. Nu ben ik in een wereld van complete digitale stilte beland. Ik heb weleens gelezen dat mensen expres naar kuuroorden gaan waar ze geen beschikking hebben over bv internet en hun mobiel en waar ze uren gaan mediteren. Maar die mensen hebben, voor zover ik weet, wel gesprekken met andere gelijkgestemde mensen. En het gebrek aan communicatie is nu net hetgeen wat ik het meeste mis. Ik ben in Adangbé in Togo beland. Adangbé is een klein maar uitgestrekt zeer traditioneel dorp.Het is hier behoorlijk rustig, daar de jongere mensen naar Nigeria en Ghana zijn vertrokken omdat er geen werk is hier. Verderis er geen stroom en geen netwerk(voor mijn 'slimme' telefoon in ieder geval) en heb ik dus ook geen benul van de tijd. Wel zijn er veel aardige mensen(die ik niet versta), vele rituelen en shrines(heilige plekken waar de mensen gaan bidden tot hun voorouders), lekker eten, wiet(wat ik niet rook) en héél veel lokale drank(wat ik zoveel mogelijk beleefd afsla). En mijn vriend is er ook:). Dit is namelijk zijn hometown en ik ben hier om zijn familie te ontmoeten. Ik voel me net zoals 12 jaar geleden toen ik voor het eerst in Banko was. En daar heb ik me zo aangepast dat ik er zelfs woon. Dat aanpassen zou ikhier vast ook kunnen zodra ik wat meer van de taal weet. Maar pfffff doe mij toch maar weer een wc in plaats van bij mensen in hun 'douche' te plassen of boven een gat in de grond te hangen voor de grote boodschap. Wat privacy in plaats van een familie huis waar iedereen me in de gaten houdt. Een koud biertje en een sigaret in plaats van de lokale drank en wiet. Wat meer communicatie en ja doe dan ook maar mijn slimme telefoon... Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel fijn om te weten waar mijn vriend vandaan komt en om zijn familie te ontmoeten. Ik vind het ook ok om aan verschillende rituelen mee te doen. Maar morgen.................... Lomé(hoofdstad van Togo) here we come!!!! En als iemand me ooit wil meevragen naar een oord waar je moet mediteren.... Stel ik geloof ik toch een stedentrip voor!!

dinsdag 28 mei 2013

Gelukkig thuis

Na een blog te schrijven, 2 jaar Ghana, het verdict.... ben ik bijna verplicht om na 3 jaar Ghana weer een blog te schrijven... De mensen die mij kennen weten dat ik me niet snel laat verplichten tot iets haha, al helemaal niet als het niet werk-gerelateerd is. Maar ja, ik vind schrijven leuk en ik heb tijd want het vriendje kookt;), dus.......... Het werk en de zaak... Ik vind nog steeds dat ik superleuk werk heb! Het zorgen, het begeleiden, mijn collega's(net een nieuwe collega erbij:)), het koken, mensen verrassen en ga zo maar door.. Het is nog steeds allemaal niet af, weet bijna zeker dat ik dat volgend jaar weer kan schrijven als ik het stukje over 4 jaar Ghana schrijf... Maar beetje bij beetje gaan we er komen. Mijn vriend weet hoe hij moet metselen, dus dat bespaart de kosten voor de werk-lui. Dus als ik maar wat geld heb; Cement!!!! Ben na 3 jaar wel aan wat privacy toe merk ik heel duidelijk. Eerst een gastgezin en daarna op je werk wonen, waar al sinds november 2011 constant gasten zijn(daar wil ik niet over klagen!!!)begint me op te breken... Dus als ik de leuke gastvrouw wil blijven dan zal ik daar gauw iets aan moeten doen. Oftewel dat betekent; centen verdienen en bouwen!! Dus als iemand een hele leuke tijd in Ghana wil hebben als vrijwilliger, toerist of een verzorgde rondreis wilt==> Moon and Star guesthouse regelt het voor je!!! Maar goed terug naar het werk, balans vinden tussen rust en werk was altijd al moeilijk voor me, maar helemaal nu ik een eigen zaak heb en daar woon. Gelukkig heb ik dus een nieuwe (Nederlandse) collega erbij waar ik vele dingen met een gerust hart aan kan overlaten. Aan mij is het om dat ook daadwerkelijk te doen....... En dan privé... De oplettende lezer weet dat er het één en ander veranderd is in mijn situatie. Maar niet elke verandering is slecht, kom ik langzaam maar zeker achter... Ik heb leuke vrienden in Ghana, ik hoop dat ik nu meer tijd voor ze zal hebben.. En dus een leuke vriend, al is het niet makkelijk om een interculturele relatie te hebben(ben er al zeker van dat dit vaker stof voor een nieuw blog zal zijn), ben ik wel heel blij met 'mijn rasta'! Er zijn nog steeds momenten dat ik graag even snel heen en weer naar Nederland zou willen gaan, vrees dat ik dat zal houden. Even een knuffel geven aan een vriendin die blij of verdrietig is, even eten en borrelen bij paps en mams, mijn neefjes zien opgroeien, elk sterfgeval en elke geboorte. En een borrel drinken bij mijn liefste 'tante' die vandaag 60 is geworden(deze is voor u!).... Het verdict na 3 jaar Ghana: Allereerst geen spijt! Ik heb het gevoel dat ik heel veel verloren ben, maar ik heb ook veel overwonnen en gewonnen. Ik ben thuis én ik ben gelukkig.

zaterdag 25 mei 2013

Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken!!!

Als ik dat toch eens kon, dan zou mijn leven hier vaak een stuk makkelijker zijn....... Pat wast eigenlijk altijd, maar als mijn medewerkers dat dan een keer moeten doen... Gezucht en gesteun en we laten ook nog spijkerbroeken liggen. Als ik dan vraag waarom. Nou geen reden, maar we hebben de rest toch gewassen!!?? Op het moment dat ik dan wel hun kleren mee was, is mijn vriendje weer boos. Want waarom zou ik zoveel voor hen doen als ik niet eens respect krijg. Nou gewoon omdat ik een zorgend karakter heb en er waarschijnlijk zelf het meeste last van heb als ik het laat liggen.... Ik zoek mijn oordopjes van mijn telefoon op, want mijn mp3 is niet meer zo goed. Stom als ik ben laat ik ze op het bed waar mijn medewerker slaapt liggen.. Hoezo stom kan je je afvragen. Nou omdat ik een dag later alleen nog de verpakking vind, want ze lagen op 'zijn' bed, dus iemand heeft ze aan hem gegeven....... En laat dit nou eens niet de eerste keer zijn dat zoiets gebeurt.. Een hele poos geleden heeft hij haarmasker gevonden waarvan hij aannam dat het huidcrème was. Toen kon ik er nog een grappige twist aan geven door te zeggen dat dat héél slecht voor zijn huid was en dat hij meteen onder de douche moest springen;). Laatst heb ik muziek op mijn enige lege USB-stick gezet zodat ik dat via de tv kon afspelen. Nu heb die USB-stick nodig, je raadt het al........... Nergens te bekennen dat ding. En ik vrees met grote vrezen dat niemand de stick heeft gezien als ik er naar ga vragen.. Ik kan nog eindeloos verdergaan met voorbeelden.... Grenzen stellen was in mijn vorig leven altijd mijn leerdoel en dankzij wat coaches op mijn vorige werk was ik daar toch behoorlijk goed in geworden. Wat erg fijn was voor mijn omgeving, want dan ontplof je tenminste niet in één keer;).Maar hier in Ghana......... Pfff iedereen is al lang en breed over je grens heen alvorens je weet dat daar uberhaupt de grens lag. Sowieso zit er hier blijkbaar iets in de lucht waardoor je emoties via pieken en dalen gaan, iets waar meerdere westerse immigranten last van hebben.... Op goede dagen kan je alles aan en de volgende dag........ Op goede dagen vertel ik mijzelf dat ook ik recht heb om gelukkig te zijn en niet alleen mijn omgeving en dat mijn geluk niet van anderen afhankelijk is en andersom. Klinkt allemaal super, maar ja die emotionele rollercoaster... Het helpt niet mee als je woont én werkt met dezelfde mensen en dat het vriendje inmiddels ook in Banko woont. Maar soms moet je blijkbaar een dieptepunt hebben om tot inzichten te komen... Ik ben na een hele leuke rondreis (ja Moon&Star verzorgt ook rondreizen op maat) heel erg ziek geworden. Uiteindelijk 3 dagen in het ziekenhuis gelegen, wat geen pretje is waar ook ter wereld, maar Ghanese ziekenhuizen zijn écht geen Westerse ziekenhuizen... Mijn vriendje is al die dagen niet van mijn zijde geweken, ook geen pretje voor hem.. En bij thuiskomst bleek dat mijn medewerker het super had gedaan en daar gaat hij terwijl ik herstellende ben gewoon mee door! Ik krijg de kans, word zelfs gedwongen om rustig te herstellen. Terwijl ik dat doe probeer ik eindelijk de balans tussen rust en werk te vinden, weet zeker dat ik wel weer eens een terugval zal krijgen.. Maar ik ben ook tot het inzicht gekomen dat het ikke, ikke, ikke gedrag hier wellicht best wel meevalt.... Ondertussen wordt er toch enorm goed voor me gezorgd als ik dat toelaat. En de buien van de mensen hier in huis?? Misschien is het tijd om te leren me dat niet persoonlijk aan te trekken, het heeft immers echt niet altijd met mij te maken en ook ik heb niet een top humeur. En dat ik uit een land kom waar we altijd over alles willen praten en waar we alles analyseren dat is hartstikke leuk. Maar ik woon nu in Afrika waar mensen dat nou eenmaal niet geleerd hebben. Tot de volgende terugval!!